Aflevering 12: De Littekens van de Tijd

De zon kwam op boven Otaria, maar haar licht leek bleek, verzwakt. Een eeuw was verstreken sinds de vernietiging van Yawgmoth, en toch droeg Dominaria nog steeds de stigmata van de Apocalyps. Hele continenten bleven dode landen, duizendjarige bossen waren niet meer dan as, en de hemel zelf leek ziek — soms doorkruist door vreemde lichtflitsen, scheuren in het weefsel van de werkelijkheid.

Welkom bij aflevering 6 van onze verkenning van de lore van Magic: The Gathering. We betreden een nieuw tijdperk: het Tijdperk van de Rifts. Na de Pyrrhische overwinning op Phyrexia moet het Multiversum onder ogen zien wat vierduizend jaar conflict heeft veroorzaakt — kosmische wonden die de werkelijkheid zelf dreigen te verzwelgen.

Een Wereld in Herstel

De vernietiging van Yawgmoth had Dominaria gered, maar tegen welke prijs? Hele naties waren van de kaart geveegd. Benalia, Llanowar, Urborg — allemaal droegen ze de littekens van de Phyrexiaanse invasie. De wereldbevolking was gedecimeerd. De magie zelf leek verzwakt, alsof het hele plan leed aan een onzichtbare ziekte.

Maar het leven, zoals altijd, vond een weg. Nieuwe beschavingen kwamen op uit de ruïnes. Nieuwe helden stonden op om de leegte te vullen die de oude hadden achtergelaten. En in het centrum van deze wedergeboorte kreeg een continent dat lange tijd als perifeer werd beschouwd, een nieuw belang: Otaria.

De Opkomst van Otaria

Otaria was een wild continent, ver verwijderd van de oude grootmachten van Dominaria. Tijdens de Phyrexiaanse invasie had haar isolatie haar relatief gespaard. Nu, terwijl de oude hoofdsteden in puin lagen, werd Otaria het nieuwe kloppende hart van de wereld.

Drie hoofdfracties betwistten de controle over het continent:

• De Cabal — Een criminele organisatie geleid door de mysterieuze Patriarch, gespecialiseerd in gladiatorengevechten en zwarte magie
• De Order — De geestelijke erfgenamen van Benalia, ridders die hun visie op rechtvaardigheid wilden opleggen
• De Pardic Barbaren — Felle krijgers die in de vulkanische bergen leefden, trouw aan de oude tradities

Deze fracties bestonden naast elkaar in een fragiele vrede, hun conflicten gekanaliseerd in de gevechtsarena's van de Cabal — kuilen waar krijgers tegen elkaar streden voor roem, goud, en soms veel kostbaardere prijzen...

De Ontdekking van de Mirari

In deze context verscheen het artefact dat het lot van Otaria zou veranderen: de Mirari. Een perfecte bol van zilverkleurig metaal, pulserend met een mysterieuze energie. Niemand wist waar ze vandaan kwam of wie haar had gemaakt.

Wat de inwoners van Otaria niet wisten, was dat de Mirari het werk was van Karn. De golem, planeswalker geworden, had deze sonde gemaakt om het Multiversum te verkennen en informatie te verzamelen. Maar er was iets misgegaan. De Mirari had onvoorziene eigenschappen ontwikkeld — ze versterkte de verlangens van iedereen die haar aanraakte en maakte ze werkelijkheid... vaak met catastrofale gevolgen.

De Corrumperende Macht

De Mirari ging van hand tot hand en liet een spoor van vernietiging achter. Elke drager werd verteerd door zijn eigen versterkte verlangens tot waanzin toe. Een magiër wilde absolute kennis — hij werd een vormeloze massa van pure bewustheid, niet in staat om coherent te denken. Een generaal wilde de overwinning — zijn legers vermenigvuldigden zich tot ze elkaar opvraten bij gebrek aan middelen.

Het artefact werd opgepakt door Chainer, een dementist van de Cabal die nachtmerries tot leven kon brengen. Gefascineerd door haar macht bood hij ze aan de Patriarch, die besloot ze te gebruiken als ultieme prijs in de toernooien van de arena's. Krijgers uit de hele wereld stroomden naar Otaria, bereid alles te doen om deze wonderbol te bemachtigen.

Links, Chainer, de Meester van de Waanzin, wiens nachtmerrieachtige krachten hem tot een van de meest waardevolle dienaren van de Patriarch maakten. In het midden, de Cabal Coffers, symbool van de rijkdom en macht die de organisatie in de moerassen van Otaria had vergaard. Rechts, een Nantuko Shade, een van de vele gecorrumpeerde wezens die de belangen van de Cabal dienden.

Kamahl, de Kampioen van de Pits

Onder de strijders die naar de arena's stroomden, viel een barbaar uit de Pardic-bergen op door zijn felheid en ambitie: Kamahl. Bewapend met een legendarisch tweehandig zwaard en meester van de vuurmagie, behaalde hij de ene overwinning na de andere met onthutsend gemak.

Kamahl vocht niet voor goud of glorie. Sinds hij de Mirari had zien glanzen op de troon van de Patriarch, had een verterende obsessie hem gegrepen. Hij moest deze bol bezitten. Elke nacht droomde hij van haar zilveren glans. Elke dag doodde hij om er dichterbij te komen.

De Tragedie van Jeska

Kamahl had een zus, Jeska, een krijger even geducht als hijzelf. Samen waren ze opgegroeid in de bergen, vanaf jonge leeftijd in gevecht getraind. Hun band was diep — twee zielen gesmeed in hetzelfde vuur.

Toen Kamahl uiteindelijk de Mirari won na een reeks bloedige gevechten, beging hij zijn eerste fout: hij bevestigde het artefact aan het gevest van zijn zwaard. De energie van de Mirari vermengde zich met zijn vuurmagie, versterkte zijn macht... en zijn woede.

Toen Kamahl terugkeerde naar de Pardics, probeerde hij de barbaarse stammen onder zijn bevel te verenigen. Maar zijn versterkte ambitie maakte hem tiranniek, meedogenloos. Toen Jeska hem durfde te trotseren en zijn machtshonger in twijfel trok...

In een uitbarsting van oncontroleerbare woede sloeg Kamahl toe.

Zijn eigen zus. Met het zwaard van de Mirari.

Het lemmet liet een onmogelijk te genezen wond achter — een magische brandwond die Jeska langzaam van binnenuit verteerde. Geen magie, geen genezer kon deze wond sluiten. Ze was veroordeeld tot een trage en gruwelijke dood.

"Ik heb het licht van de Mirari gezien, en het heeft het monster onthuld dat ik geworden was." — Kamahl, na Jeska te hebben verwond

De Verlossing door de Natuur

Geschokt door zijn daad zocht Kamahl wanhopig naar een manier om zijn zus te redden. Zijn zoektocht leidde hem naar Krosa, een oud en wild bos waar de natuur zelf bewust leek. Daar stemde een oude Nantuko-druïde genaamd Thriss ermee in hem te onderwijzen.

Kamahls reis was lang en pijnlijk. Hij moest de woede die hem zijn hele leven had gedefinieerd opgeven, leren luisteren in plaats van te domineren, beschermen in plaats van te vernietigen. De groene magie van het bos verving geleidelijk de rode vlammen van zijn jeugd.

Links, Kamahl, Fist of Krosa — de barbaar getransformeerd tot beschermer van het bos, zijn woede gekanaliseerd in de verdediging van de natuur. In het midden, een Krosan Beast, een van de gemuteerde wezens geboren uit de invloed van de Mirari op het bos. Rechts, Silvos, een wilde elementaal die met Kamahl optrekt in zijn zoektocht naar verlossing.

Terwijl Kamahl transformeerde, bezweek Jeska aan haar wond op een manier die niemand had voorzien. De gecorrumpeerde magie van de Mirari doodde haar niet — ze transformeerde haar.

Phage: De Vrouw met de Dodelijke Aanraking

Jeska stierf... en werd herboren onder de naam Phage. Haar lichaam had het overleefd, maar haar ziel was verwrongen door zwarte magie. Voortaan stierf alles wat ze aanraakte ogenblikkelijk. Een eenvoudige aanraking van haar blote huid was genoeg om vlees te laten rotten, metaal op te lossen, leven te doven.

De Cabal, altijd op zoek naar nieuwe kampioenen, haastte zich om dit nachtmerriewezen te rekruteren. In de arena's was Phage onoverwinnelijk — geen tegenstander kon haar aanraken zonder te sterven. Ze werd de meest gevreesde kampioene van Otaria, een levende legende van dood en verwoesting.

Maar ergens, diep in dat gecorrumpeerde lichaam, overleefde een sprankje van Jeska. Fragmenten van herinneringen, flitsen van bewustzijn — de vrouw die ze was geweest vocht tegen het monster dat ze was geworden.

Akroma: De Engel van de Toorn

Terwijl Phage dood zaaide in de arena's, zag een ander buitengewoon wezen het levenslicht. Ixidor, een geniale illusionist, had zijn geliefde vrouw Nivea verloren in een gevecht tegen Phage. Gek van pijn trok hij zich terug in de woestijnen van Otaria.

Daar, geïsoleerd van de wereld, ontdekte Ixidor een angstaanjagende kracht: zijn illusies werden echt. Alles wat hij zich verbeeldde nam vorm aan, kreeg substantie, leven. En in zijn verdriet verbeeldde hij zich een engel — een wezen van puur licht, gesmeed om Nivea te wreken.

Links, Ixidor, Reality Sculptor, de illusionist wiens kracht de grenzen van de verbeelding overschreed. In het midden, Akroma, Angel of Wrath, zijn meest perfecte schepping — een wezen van pure wraak tegen Phage. Rechts, het Akroma's Memorial, getuigenis van de impact die ze zou hebben op de geschiedenis van Otaria.

Akroma was prachtig en angstaanjagend. Haar lichtvleugels deden de hemel opvlammen. Haar speer doorboorde alles op haar pad. En haar enige doel, door Ixidor in haar wezen zelf geplant, was om Phage te vernietigen.

Maar Akroma was niet werkelijk een engel. Ze was een illusie geworden vlees, een wraakfantasie zonder eigen ziel. Ze bezat de vorm van puurheid, maar haar hart herbergde alleen de haat van haar schepper.

De Oorlog der Belichamingen

Het conflict tussen Phage en Akroma verscheurde Otaria. De Engel verzamelde een leger van getrouwen die in haar een goddelijke boodschapper zagen. Phage commandeerde de strijdkrachten van de Cabal, haar legioenen ondoden en nachtmerrieachtige wezens. Twee legers, twee filosofieën, twee belichamingen van tegenovergestelde extremen.

De veldslagen veroorzaakten duizenden doden. Hele steden werden met de grond gelijk gemaakt. Het continent, al verzwakt door de nasleep van de Phyrexiaanse invasie, zonk weg in totale chaos.

En te midden van deze slachting keek Kamahl toe. De druïde die hij was geworden begreep nu wat de barbaar nooit had gezien: de Mirari was de bron van al dit kwaad. Zolang het artefact bestond, zou de vernietiging doorgaan.

Karona: De Valse Godin

Het lot van Otaria sloeg om tijdens een apocalyptische veldslag. Kamahl, die het conflict wilde beëindigen, confronteerde Phage en Akroma tegelijkertijd met een speciaal wapen: het Soul Reaper Blade, gesmeed om magische essenties door te snijden.

Toen het lemmet toesloeg, gebeurde er iets onvoorstelbaars. Phage, Akroma, en een derde vrouw die op het slagveld aanwezig was — Zagorka, een oude krijgster — werden alle drie tegelijkertijd gedood. Maar hun essenties, in plaats van zich te verspreiden, smolten samen in een explosie van pure magie.

Uit deze versmelting kwam Karona tevoorschijn.

De Belichaming van Magie

Karona was niet zomaar machtig — zij was de belichaming van magie. Alle mana van Dominaria stroomde door haar heen. Haar aanwezigheid veranderde de werkelijkheid om haar heen. En het gevaarlijkste: zij kon alles tot stand brengen wat de mensen geloofden dat ze kon.

De inwoners van Otaria hielden haar voor een godin. Legers van getrouwen knielden voor haar. En hoe meer zij in haar geloofden, hoe groter haar krachten werden. Karona vernietigde steden met een gebaar. Ze doodde de Numena — oude tovenaarskoningen die hadden overleefd sinds de dageraad van Dominaria — met één enkele spreuk.

Maar Karona was instabiel. Drie bewustzijnen vochten in haar: de woede van Phage, de wraak van Akroma, de gefragmenteerde herinneringen van Zagorka. Zij was een kosmische tijdbom.

De Dood van een Godin

Het einde van Karona kwam onverwacht. Twee trouwe dienaren — Sash en Waistcoat, wezens gemaakt door Ixidor — sloegen haar met het Mirari Sword terwijl zij Kamahl aanviel. Het artefact dat zoveel lijden had veroorzaakt, was het instrument van haar vernietiging.

Toen Karona stierf, ontbond ze zich in haar drie oorspronkelijke componenten. Akroma en Zagorka kwamen definitief om. Maar Jeska... Jeska keerde terug. Niet alleen genezen van haar corruptie, maar fundamenteel getransformeerd. De energie die vrijkwam bij de dood van Karona had iets in haar gewekt.

Een spark.

Jeska, de zus van Kamahl, was een planeswalker geworden.

Karn en de Schepping van Argentum

Terwijl chaos Otaria verteerde, doorkruiste Karn het Multiversum. De golem was een van de machtigste wezens van het bestaan geworden — drager van Urza's spark, van de wijsheid van vier millennia, en van een schuldenlast voor alle offers die hij had gezien.

Karn droomde ervan iets puurs te scheppen. Na getuige te zijn geweest van zoveel vernietiging — de Brothers' War, de Phyrexiaanse invasie, de Apocalyps — wilde hij bewijzen dat schepping over vernietiging kon zegevieren.

Hij vond een verlaten ruimte tussen de planes, een lege plek die hij naar zijn wil kon vormgeven. En daar, alleen, schiep hij Argentum.

Een Wereld van Perfect Metaal

Argentum was een wonder. Een wereld geheel gemaakt van metaal — zilver, goud, chroom — waar elke structuur perfecte geometrische patronen volgde. Geen oorlog. Geen lijden. Geen dood. Alleen de pure schoonheid van de schepping.

Maar Karn kon niet eeuwig blijven om over zijn schepping te waken. Het Multiversum was uitgestrekt en hij had andere verantwoordelijkheden. Hij had een bewaker nodig.

Hij herinnerde zich de Mirari — de sonde die hij had gemaakt en die zoveel schade had aangericht op Otaria. Karn haalde het artefact terug en transformeerde het. Hij gaf het een mensvormige gedaante, een bewustzijn, een doel. De Mirari werd Memnarch.

De Zaden van de Corruptie

Karn wist niet dat hij een dodelijke passagier in zich droeg. Tijdens zijn reizen door Phyrexia met de Nine Titans, tijdens de jaren in het hart van het Weatherlight, hadden zich sporen van Phyrexiaanse olie opgehoopt in zijn mechanismen. Slechts enkele druppels, onzichtbaar, schijnbaar onschadelijk.

Maar Phyrexiaanse olie is nooit onschadelijk. Ze wacht. Ze verspreidt zich. Ze corrumpeert.

Toen Karn Memnarch schiep en hem Argentum toevertrouwde, liet hij sporen van die olie achter in het paleis dat hij voor zijn bewaker had gebouwd. En de olie begon haar geduldige werk.

Memnarch veranderde in de loop der eeuwen. Zijn loyaliteit aan Karn verwerd tot obsessie. Zijn beschermingsmissie werd een zoektocht naar macht. Hij wilde een planeswalker spark voor zichzelf. En om die te bemachtigen was hij tot alles bereid.

Hij hernoemde Argentum tot Mirrodin. Hij gebruikte zielenvallen om wezens van andere planes te ontvoeren en te bestuderen. Hij maakte van het metalen paradijs een gigantisch laboratorium, op zoek naar het geheim van de spark in het vlees van zijn gevangenen.

En al die tijd verspreidde de Phyrexiaanse olie zich in elke uithoek van de plane...

De Rifts: De Wonden van de Tijd

Terwijl Mirrodin langzaam wegzonk in corruptie, bedreigde een ander probleem — veel ernstiger — het hele Multiversum. De Time Rifts werden zichtbaar.

Deze scheuren in het weefsel van de werkelijkheid bestonden al lang, maar waren verborgen gebleven, sluimerend. Nu, na de Apocalyps, na de dood van Karona, na millennia van machtsmisbruik door bijna-goddelijke planeswalkers, openden ze zich.

Elke rift was geboren uit een kataklysme:

• Tolaria — Urza's tijdexperimenten hadden een wond gecreëerd die nooit was geheeld
• Yavimaya — De explosie van de Sylex, millennia eerder, had de tijd verscheurd
• Shiv en Zhalfir — Teferi had ze tijdens de invasie uit de werkelijkheid gefaseerd, met anomalieën als gevolg
• Urborg — De Overlay van Rath had dimensionale littekens achtergelaten
• Otaria — De dood van Karona had de meest recente wond geopend
• Madara — Een gevecht tussen Nicol Bolas en een leviathaanse demon, vijftienduizend jaar eerder

Links, de Riftsweeper, een van de zeldzame wezens die in staat zijn temporele anomalieën waar te nemen. In het midden, Temporal Isolation verbeeldt het lot van degenen die buiten hun tijdperk gevangen waren. Rechts, Reality Acid illustreert hoe de structuur zelf van het bestaan rond de rifts oploste.

De Kosmische Gevolgen

De rifts waren niet zomaar visuele curiositeiten. Ze tapten mana af van Dominaria — en bij uitbreiding, van het hele Multiversum. Elke dag die voorbijging, verzwakte de magie. Spreuken werden moeilijker te casten. Magische wezens stierven zonder duidelijke reden.

Nog zorgwekkender: de rifts lieten dingen door. Echo's van het verleden en de toekomst sijpelden binnen in het heden. Legers uit voorbije tijdperken marcheerden opnieuw. Wezens die nog niet bestonden verschenen en verdwenen. De tijd zelf werd instabiel.

Planeswalkers die de rifts naderden voelden een intense pijn, een fundamentele dissonantie met hun eigen aard. Er moest iets gedaan worden — maar wat? Hoe wonden in het weefsel van de werkelijkheid herstellen?

De Terugkeer van Teferi

Teferi was afwezig geweest tijdens de Phyrexiaanse invasie. De voormalige student van Tolaria, een van de machtigste planeswalkers van het Multiversum geworden, had ervoor gekozen Shiv en Zhalfir uit de werkelijkheid te faseren in plaats van ze door Phyrexia vernietigd te zien worden.

Destijds had dat de wijze beslissing geleken. Nu, eeuwen later, begreep Teferi zijn fout. Zijn daad van "bescherming" had twee van de gevaarlijkste rifts gecreëerd. En Zhalfir — zijn vaderland, zijn volk — was nog steeds gevangen in de leegte, niet in staat terug te keren.

Teferi keerde terug naar Dominaria om de omvang van de schade vast te stellen. De plane die hij had gekend was onherkenbaar. Hele continenten waren dode landen. De magie doofde uit. En boven alles uit verscheurden de gapende rifts de hemel.

Hij begreep dat hij niet alleen kon herstellen wat hij mede had gebroken. Hij zou hulp nodig hebben — en offers waarover zelfs hij aarzelde na te denken.

Links, Teferi, Temporal Pilgrim, getekend door eeuwen van reizen door tijd en ruimte. In het midden, Disrupt Decorum illustreert de chaos die de temporele anomalieën veroorzaakten in de samenlevingen van Dominaria. Rechts, Paradox Haze verbeeldt de vreemde fenomenen die zich rond de rifts vermenigvuldigden.

Balans: De Zaden van de Catastrofe

Een eeuw na de Apocalyps verkeerde het Multiversum in crisis. De overwinning op Yawgmoth was slechts uitstel geweest. Nieuwe bedreigingen, geboren uit de littekens van de oude oorlog, bereidden zich voor om alles wat bestond te verzwelgen.

Links, All Is Dust voorspelt wat Dominaria te wachten stond als de rifts niet werden gesloten. In het midden, Decree of Annihilation symboliseert de totale vernietiging die het Multiversum bedreigde. Rechts, Forsaken Wastes tonen wat hele continenten waren geworden — woestijnen zonder leven of magie.

Dit is wat dit tijdperk heeft vastgelegd:

• De Mirari — Karns onschuldige schepping veroorzaakte decennia van chaos op Otaria, en onthulde de gevaren van onbewaakte artefacten
• Jeska — De zus van Kamahl overleefde haar transformatie tot Phage en de versmelting met Karona om als planeswalker tevoorschijn te komen — zij zal een cruciale rol spelen in wat komt
• Argentum/Mirrodin — Karns metalen paradijs verandert in een Phyrexiaanse hel, gecorrumpeerd door de olie die de golem zonder het te weten droeg
• De Rifts — De temporele wonden dreigen niet alleen Dominaria, maar het hele Multiversum te vernietigen
• Teferi — De planeswalker moet de gevolgen van zijn vroegere keuzes onder ogen zien en een manier vinden om het onherstelbare te herstellen

In de volgende aflevering...

Aflevering 7: De Spiraal van de Tijd

De rifts blijven groter worden en tappen alle magie van Dominaria af. Teferi verzamelt de laatste grote planeswalkers — Freyalise, Lord Windgrace, Jeska — voor een wanhopige missie. Maar het sluiten van een rift vereist een vreselijke prijs: de spark van een planeswalker. Een voor een zullen de laatste Oldwalkers moeten kiezen tussen hun onsterfelijkheid en het overleven van het Multiversum. En aan het einde van de weg zal het Mending de aard zelf van de planeswalkers voor altijd veranderen.

Bronnen

• Odyssey (Vance Moore, 2001) — Roman over de ontdekking van de Mirari
• Chainer's Torment (Scott McGough, 2002) — Het verhaal van Chainer en de Cabal
• Judgment (Will McDermott, 2002) — De transformatie van Kamahl
• Onslaught (J. Robert King, 2002) — De oorlog tussen Phage en Akroma
• Scourge (J. Robert King, 2003) — De geboorte en dood van Karona
• Extensions Odyssey, Torment, Judgment (2001-2002) — Het Otaria-blok
• Extensions Onslaught, Legions, Scourge (2002-2003) — Het Phage/Akroma-conflict
• MTG Wiki — Artikelen over Mirari, Karona, Argentum, Time Rifts