Aflevering 24: De Oorlog om Zendikar

De Oorlog om Zendikar: Toen het Multiversum zijn adem inhield

Twee jaar. Zevenhonderddertig dagen van absolute terreur. Sinds Nissa de zegels van het Oog van Ugin had verbroken en de eldrazi-titanen uit hun millennia-oude gevangenis had bevrijd, lag Zendikar op sterven. Wat ooit een wilde en gevaarlijke wereld was geweest — een vlak waar de aarde zelf in opstand kwam tegen haar bewoners via het unieke fenomeen van de Roil — was nu een nachtmerrie van kosmische vernietiging geworden. De Eldrazi vernietigden niet zomaar: ze verteerden. Elk stukje mana, elke vonk van leven, elk fragment van de werkelijkheid verdween in de leegte van hun onverzadigbare honger.

De eerste dagen na de bevrijding van de titanen waren de meest angstaanjagende geweest. De drie Eldrazi — Ulamog, Kozilek en Emrakul — waren tegelijkertijd uit hun gevangenis onder de bergen van Akoum tevoorschijn gekomen, met titanische gestalten die alles overtroffen wat de inwoners van Zendikar zich ooit hadden voorgesteld. Legendes spraken over de oeroude "goden", maar die verhalen hadden de wereld niet voorbereid op de nachtmerrieachtige werkelijkheid van wezens wier loutere aanwezigheid het weefsel van het bestaan corrumpeerde. Vervolgens, even mysterieus als ze samen waren verschenen, waren Emrakul en Kozilek verdwenen. Niemand wist waar ze naartoe waren gegaan — misschien naar de meest afgelegen streken van Zendikar, misschien naar andere vlakken, of misschien naar dimensies die de sterfelijke geest niet kon bevatten. Alleen Ulamog bleef over, maar Ulamog alleen was al genoeg om een hele wereld te veroordelen.

De titaan van de consumptie trok met een vreselijke traagheid door het vlak en liet in zijn kielzog uitgestrekte stukken verbleekt land achter — lege schillen waar geen magie meer kon bestaan. Waar Ulamog passeerde, verdween zelfs de mana, opgezogen in de leegte van zijn kosmische honger. Zijn nakomelingen, talloos als de sterren aan een vervloekte hemel, transformeerden alles wat ze aanraakten in dezelfde krijtachtige, dode substantie. De eldrazi-processoren lieten witte, kristallijne structuren achter, onbedoelde monumenten voor de annihilatie die ze brachten.

De Vluchtelingen en de Vlucht

In de eerste maanden van de catastrofe spoelden golven van vluchtelingen over de nog gespaarde regio's. De elfen van Bala Ged behoorden tot de eersten die hun thuis verloren, hun voorouderlijke wouden in slechts enkele weken tot wit stof gereduceerd. De Kor van de hooglanden verlieten hun lijnen en verankeringspunten en vluchtten naar gebieden die ze nooit hadden bewoond. De sirenen van de Halimar zagen hun koraalriffen sterven, hun navigatieliederen veranderden in weeklachten. En dan waren er nog de vampiers. Deze schepselen van de nacht, die de andere rassen van Zendikar lange tijd als prooi hadden beschouwd, stonden plots voor een existentieel dilemma. De Eldrazi gaven niets om hun onsterfelijkheid, hun bovennatuurlijke kracht of hun bloeddorst. Voor de titanen van de leegte was een vampier slechts een andere bron van mana om te verteren. Geconfronteerd met deze dreiging van totale uitroeiing moesten de vampierenhuizen een ondenkbare keuze maken: zich verbonden met diegenen die ze millennialang hadden bejaagd.

Sea Gate: Het Laatste Bolwerk

Midden in deze apocalyps weigerde één man toe te geven aan de wanhoop. Gideon Jura, de planeswalker wiens onkwetsbaarheid alleen geëvenaard werd door zijn plichtsbesef, had van Zendikar zijn zaak gemaakt. Waar anderen waren gevlucht naar veiligere vlakken — en velen hadden dat gedaan, want planeswalkers hadden die optie die stervelingen niet hadden — organiseerde Gideon het verzet.

Zijn verhaal was dat van een man die door mislukking werd achtervolgd. Op zijn thuiswereld Theros had Gideon zijn Irregulars geleid — een groep jonge krijgers die hij als zijn familie beschouwde — in een missie tegen een titaan. Zijn arrogantie had hen allemaal gedood, allemaal behalve hijzelf, beschermd door zijn onkwetsbaarheid. Die schuld had hem nooit verlaten. Op Zendikar zag hij een kans op verlossing, een gelegenheid om degenen te beschermen die zichzelf niet konden beschermen, om de fouten uit het verleden niet te herhalen. Sea Gate, de grootste stad van Tazeem, was het hart van dit verzet geworden. Twintig hectare beschaving op de wallen van de Halimar, met haar vuurtoren van driehonderdvijftig voet die over de golven uitsteekt — de Vuurtoren, het centrum van alle kennis van Tazeem — dat was alles wat er nog over was van de hoop van Zendikar. Onder leiding van Commandant Tazri en met de hulp van de engel Linvala hadden de overlevenden van de verschillende rassen van Zendikar hun voorouderlijke geschillen opzij gezet om het hoofd te bieden aan de existentiële dreiging die hen allen verslond. Tazri was een mens van uitzonderlijke vastberadenheid, een tactica die eerder dan velen had begrepen dat de oude rivaliteiten tussen rassen moesten wijken voor de noodzaak van collectieve overleving. Ze had persoonlijk onderhandeld met de leiders van elke factie — de oudsten van de Kor, de elfenmatriarchen, de vampierenheren — en had hen één voor één overtuigd dat hun enige hoop in eenheid lag. Maar zelfs deze onwaarschijnlijke alliantie kon niet eeuwig standhouden. Twee jaar na de bevrijding van de Eldrazi viel Sea Gate. De stad die de baken van kennis en handel was geweest, werd een veld van witte ruïnes, een ander slachtoffer van Ulamogs onverzadigbare honger. De Vuurtoren stortte in, de drie eeuwen van vergaarde kennis tot stof vergruisd.

De Coalitie van Overlevenden

De val van Sea Gate had het einde van alle verzet kunnen betekenen. Velen geloofden dat dit het geval was — dat het laatste bolwerk van hoop net was uitgedoofd en dat er niets anders meer te doen was dan op het einde wachten. Maar Zendikar was altijd een wereld van overlevenden geweest — wezens gevormd door eeuwen van strijd tegen een vijandige omgeving waar zelfs de aarde zich tegen je kon keren. De Kor, navigatoren van de hemelen met hun haken en lijnen, brachten hun legendarische mobiliteit. In staat om de diepste ravijnen over te steken en de steilste kliffen te beklimmen, dienden ze als verkenners en boodschappers en hielden ze de communicatie tussen de verschillende geallieerde strijdkrachten in stand, zelfs wanneer de landwegen waren afgesneden. De elfen van Bala Ged, wiens wouden tot de eersten behoorden om te vallen, vochten met de woede van wie niets meer te verliezen heeft. Hun verbinding met de natuur van Zendikar gaf hun een uniek voordeel — ze konden de nadering van de Eldrazi voelen voordat ze hen zelfs zagen, ze namen het wegzuigende mana waar zoals een dier een roofdier voelt. De vampiers van Malakir, onder leiding van Drana, hadden ervoor gekozen aan de zijde van hun voormalige prooien te vechten in plaats van zelf de maaltijd van de Eldrazi te worden. Drana zelf was een legendarische figuur — een vampier van immense kracht die eeuwen van conflicten had overleefd. Haar beslissing om zich bij de coalitie aan te sluiten was binnen haar eigen huis controversieel geweest, maar ze had aangevoerd dat de doden zich niet kunnen voeden, en dat levende bondgenoten beter waren dan verteerde vijanden. Munda, de oorlogsleider van de Kor, coördineerde de hinderlagen tegen de zwermen Eldrazi. Zijn tactiek bestond erin snel en hard toe te slaan en zich vervolgens terug te trekken voordat de titanen konden reageren. Deze guerrilla-aanvallen konden de Eldrazi niet verslaan, maar ze vertraagden hun opmars en wonnen kostbare tijd om de bedreigde bevolking te evacueren. Zelfs de goblins, vaak beschouwd als het minst betrouwbare ras van Zendikar, speelden hun cruciale rol. Zada, een sjamaan met unieke duplicatiekrachten, leidde haar bendes in zelfmoordaanvallen tegen de zwermen Eldrazi. Haar kracht stelde haar in staat offensieve spreuken te vermenigvuldigen en zo één enkele vuurbal in een honderdtal gelijktijdige explosies te veranderen. Deze spectaculaire afleidingen leidden de aandacht van de eldrazi-processoren af, waardoor de hoofdtroepen konden manoeuvreren.

Ob Nixilis: De Ontketende Demon

Maar niet alle machtige wezens van Zendikar vochten aan de kant van het leven. Ob Nixilis, de voormalige planeswalker die een demon was geworden nadat hij door de Chain Veil was vervloekt, was eeuwenlang op Zendikar gevangengehouden, niet in staat om te ontsnappen. Zijn verhaal was er een van een spectaculaire val — ooit een veroveraar van legendarische wreedheid had hij het multiversum doorkruist en daarbij verwoeste werelden in zijn kielzog achtergelaten. Tot hij de Chain Veil ontmoette, een mysterieuze entiteit die hem een verschrikkelijke vloek had opgelegd, hem in een demon had veranderd en zijn planeswalker-vonk had gedoofd.

De hedrons van het netwerk dat door Nahiri was gecreëerd, hadden hem gevangen gehouden op Zendikar, hadden de laatste resten van zijn planaire macht weggevoerd en hem teruggebracht tot een wezen dat aan het vlak was gebonden. Eeuwenlang had hij nagedacht over zijn wraak en had hij een haat opgestapeld die zo zuiver was dat ze duizend vloeken had kunnen voeden. Hij haatte Zendikar, hij haatte de hedrons die hem vasthielden, hij haatte de Chain Veil die hem had vervloekt, en bovenal haatte hij zijn machteloosheid. De bevrijding van de Eldrazi had het hedron-netwerk verstoord en de ketenen die de demon vasthielden verzwakt. Door de gebeurtenissen te manipuleren en de energie van een andere planeswalker te absorberen — een ongehoord wrede overtreding die zijn slachtoffer in een verschrikkelijke doodsstrijd doodde — slaagde Ob Nixilis erin zijn vonk weer aan te wakkeren. Vrij om opnieuw tussen de vlakken te reizen, had hij gewoon kunnen vertrekken, Zendikar aan zijn lot kunnen overlaten en op zoek kunnen gaan naar nieuwe prooien in het oneindige multiversum. Maar de wraak brandde te fel in zijn zwarte hart. Ob Nixilis wilde Zendikar zien branden. Hij wilde de planeswalkers zien lijden die het hadden gewaagd zich tegen hem te verzetten. En hij wilde elk moment van hun nederlaag savoureren.

De Roep van de Wachters

Geconfronteerd met deze dubbele dreiging — de eldrazi-titanen die de wereld verslonden en een demonische planeswalker die dorstte naar wraak — begreep Gideon dat geen enkele eenzame held kon zegevieren. Hij had bondgenoten nodig. Niet zomaar strijders, maar andere planeswalkers, wezens die de inzet konden begrijpen die één enkele wereld overstegen, individuen wier macht kon wedijveren met die van de bedreigingen waarmee ze werden geconfronteerd.

Jace Beleren beantwoordde de oproep. De telepaat had het multiversum doorkruist op zoek naar antwoorden over zijn eigen aard — zijn uitgewiste verleden, zijn gefragmenteerde identiteit, de mysteries die hem omringden sinds hij zijn gave had ontdekt. Maar het lijden van Zendikar wekte iets in hem op dat hij in zijn zoektocht naar kennis bijna was vergeten: een geweten, een plichtsbesef ten opzichte van degenen die zichzelf niet konden verdedigen. Jace was een man van tegenstrijdigheden. Zijn fenomenale intellect analyseerde de situatie met de koelheid van een strateeg en berekende de kansen op succes en mislukking met wiskundige precisie. Maar onder die façade van afstandelijkheid leidde een hart dat hij vaak weigerde te erkennen zijn beslissingen. Hij kon Zendikar niet zomaar zien sterven. Niet wanneer hij de macht had om iets te doen. Chandra Nalaar kwam ook, vlammen en woede in eigen persoon. Zij die haar leven had doorgebracht met vluchten — voor de Consuls van Kaladesh die haar vader hadden gedood, voor de jagers die haar achtervolgden, voor haar eigen schuldgevoel dat ze had overleefd toen haar familie was omgekomen — vond op Zendikar een zaak die het waard was om voor te vechten. De Eldrazi onderhandelden niet, logen niet, verraadden niet. Ze verslonden, eenvoudig en zuiver. Geconfronteerd met een vijand zo absoluut in zijn gruwel, vonden Chandra's vlammen eindelijk een uitlaatklep die hen waardig was. En dan was er Nissa. Nissa Revane, de animistische elfe wier fout deze ramp had ontketend. In het Oog van Ugin had ze gedacht goed te doen — ze had gedacht dat de Eldrazi, eenmaal vrijgelaten, Zendikar gewoon zouden verlaten om elders voedsel te zoeken. Ze had zich vergist, tragisch, catastrofaal vergist. Ze droeg op haar schouders het gewicht van elk verloren leven, elk verteerd woud, elke kinderlach die de Eldrazi hadden uitgewist. 's Nachts, in haar dromen, hoorde ze de kreten van wie stierven. Ze zag de gezichten van degenen die op Zendikar hadden vertrouwd, op zijn natuurlijke verdedigingen, en die door haar fout waren verraden. Ze kon niet ongedaan maken wat ze had gedaan — geen enkele macht in het multiversum kon dat — maar ze kon vechten opdat haar fout niet het einde van alles zou zijn.

De Confrontatie met de Demon

Nog voor ze de titanen konden aanvallen, moesten de planeswalkers het opnemen tegen Ob Nixilis. De demon wachtte hen op, want hij had hun komst gevoeld — de vonken van de planeswalkers schenen als bakens in het weefsel van het multiversum voor wie kon kijken. Hij wilde hen vernietigen, hun nederlaag savoureren voordat hij deze vervloekte wereld zou verlaten. De confrontatie was wreed. Ob Nixilis bezat de macht van een planeswalker gecombineerd met de fysieke vorm van een demon — vleugels zo zwart als zonde, klauwen die de werkelijkheid konden openrijten en een beheersing van zwart mana die de dood zelf in een wapen veranderde. Tegenover hem stonden vier planeswalkers die elkaar nauwelijks kenden, wier krachten nooit waren gecombineerd, wier uiteenlopende persoonlijkheden hen elk moment dreigden te verdelen. Gideon diende als schild, zijn onkwetsbaarheid absorbeerde de meest vernietigende aanvallen van de demon. Jace probeerde de mentale verdedigingen van Ob Nixilis te doorbreken, maar de geest van de demon was een doolhof van pure haat, zo intens dat zelfs de machtigste telepaat van het multiversum er bijna in verloren ging. Chandra wierp golf na golf van vlammen, maar Ob Nixilis absorbeerde ze, transformeerde ze, en stuurde ze terug naar zijn aanvallers. Het was Nissa die het verschil maakte. Haar band met Zendikar stelde haar in staat te putten uit de manareserves van het vlak zelf en kanaliseerde een energie die zelfs de demon niet kon negeren. De leylijnen lichtten rond haar op en creëerden een netwerk van natuurlijke kracht dat tijdelijk de duisternis van Ob Nixilis neutraliseerde. Gewond maar niet verslagen werd de demon gedwongen te vluchten. Hij zwoer terug te keren, wraak te nemen, alles te vernietigen wat de Wachters trachtten te beschermen. Maar voor het moment had hij zijn tegenstanders onderschat, en die fout had hem duur gestaan.

De Eden

Na Ob Nixilis te hebben verslagen in deze wrede confrontatie die hen bijna allemaal had gedood, stonden de vier planeswalkers voor een keuze. Ze konden vertrekken, ieder terug naar zijn rondzwervend leven, of ze konden iets doen wat geen enkele planeswalker had gedaan sinds het tijdperk vóór de Mending: zich duurzaam aan elkaar verbinden.

Gideon sprak als eerste, zoals het de krijger paste die deze zaak vanaf het begin had gedragen. Hij knielde neer in het stof van Zendikar, zijn hand op de door de Eldrazi witgemaakte grond, en sprak de woorden uit die een nieuw tijdperk zouden definiëren: "Voor gerechtigheid en vrede, ik zal de wacht houden."

Jace aarzelde. De sceptische telepaat, hij die niemand vertrouwde — zelfs zichzelf niet, want hoe kon je een geest vertrouwen wiens geschiedenis je niet kende? — worstelde met zijn instincten. Alles in hem schreeuwde om afstandelijk te blijven, zich niet te hechten, zijn onafhankelijkheid te bewaren. Maar iets sterkers dan angst dreef hem vooruit. Hij sprak woorden uit die hij nooit had gedacht te zeggen: "Voor het welzijn van het Multiversum, ik zal de wacht houden." Chandra, impulsief en wild, gaf een antwoord dat haar perfect paste. Geen grote zinnen, geen plechtige beloftes, gewoon een eenvoudige waarheid uitgesproken met de oprechtheid van vuur: "Als het betekent dat mensen vrij kunnen leven... ja, ik zal de wacht houden." En Nissa, de elfe die zoveel redenen had om vreemden te wantrouwen, die was opgegroeid in een xenofoob volk en die had geleerd om alleen op zichzelf te rekenen, opende haar gewond hart voor deze drie individuen die ze nauwelijks kende: "Voor het leven van elk vlak, ik zal de wacht houden."

Zo werden de Wachters geboren — de Gatewatch in de gemeenschappelijke taal. Hun naam kwam van Sea Gate, de stad die ze zouden verdedigen en waar ze hun eden uitspraken. Het was meer dan een team of een tactische alliantie. Het was een heilig pact, een belofte dat het multiversum nooit meer alleen het hoofd zou hoeven bieden aan de bedreigingen die het bedreigden.

Het Plan van Jace

Ob Nixilis verslaan was moeilijk geweest, maar de demon was slechts een obstakel op de weg naar de echte vijand. De eldrazi-titanen vernietigen leek onmogelijk — en volgens velen was dat ook zo. Deze entiteiten bestonden buiten het sterfelijk begripsvermogen. Hun gestalten op Zendikar waren slechts projecties, "vingers" in de werkelijkheid gestoken van een wezen wiens echte lichaam de ruimte zelf overstijgt. Hoe kun je iets doden dat er niet echt is? Jace had echter een theorie. Zijn analytische geest had wekenlang de Eldrazi bestudeerd, oude verhalen geanalyseerd en overlevenden ondervraagd die de titanen van dichtbij hadden gezien. En hij had er een gewaagde conclusie uit getrokken: als de titanen slechts gedeeltelijk op Zendikar aanwezig waren, waarom hen niet dwingen zich daar volledig te manifesteren? Het idee berustte op het hedron-netwerk — die mysterieuze stenen die de ouderen specifiek hadden gemaakt om de Eldrazi millennia eerder vast te houden. Deze hedrons waren geen gewone fysieke gevangenissen; ze manipuleerden het weefsel zelf van de werkelijkheid en creëerden beperkingen die de hogere dimensies waar de Eldrazi werkelijk bestonden, beïnvloedden.

Door het netwerk te reactiveren en aan te passen, kon men de titanen theoretisch aan het vlak verankeren en hen dwingen volledig in de fysieke werkelijkheid te bestaan. Ze zouden nog steeds immens zijn, nog steeds angstaanjagend, nog steeds dodelijk gevaarlijk — maar ze zouden echt zijn. En wat volledig in de fysieke werkelijkheid bestaat, kan worden vernietigd. Het plan was gewaagd, misschien zelfs gek. Het vereiste het reactiveren van een hedron-netwerk dat door millennia van verwaarlozing en twee jaar eldrazi-oorlog beschadigd was. Men moest Ulamog naar een specifieke zone lokken en hem daar lang genoeg vasthouden zodat de hedrons hun werk konden doen. En vooral moest men hopen dat Jace's theorie correct was — want als hij ongelijk had, zouden ze geen tweede kans krijgen.

De Laatste Slag

Alles begon volgens plan. Nissa, met behulp van haar unieke verbinding met de ziel van Zendikar, reactiveerde het hedron-netwerk. De krachtlijnen die het vlak doorkruisten kwamen op één lijn en creëerden een onzichtbare maar krachtige val. Het was een uitputtend werk — de animistische elfe moest haar verbinding met duizenden over het continent verspreide stenen handhaven en hun energieën coördineren met een precisie die onmogelijk zou zijn geweest voor wie niet in communie met de mana van deze wereld was opgegroeid. De geallieerde strijdkrachten lokten Ulamog naar de voorbereide zone. Het was geen subtiele manoeuvre — de titaan van de consumptie had geen strategie in menselijke zin van het woord, alleen honger. De Wachters boden hem die honger aan in de vorm van levende prooi, manaconcentraties, alles wat zijn aandacht kon trekken. Hele bataljons werden opgeofferd om de titaan binnen de geplande perimeter te houden.

De hedrons lichtten op. Bundels van pure energie convergeerden naar Ulamog en omhulden hem in een netwerk van magische beperkingen zoals dat wat hem millennia had vastgehouden. De titaan vertraagde, zijn onverbiddelijke opmars werd voor het eerst sinds zijn bevrijding onderbroken. Voor het eerst in twee jaar leek hij... verward. Verzwakt. De Wachters durfden te hopen.

En op dat moment keerde Kozilek terug.

De Titaan van de Vervorming

Niemand had hem zien aankomen. Twee jaar lang was Kozilek verdwenen geweest, dwalend door dimensies die stervelingen niet konden waarnemen. Sommigen hadden gehoopt dat hij Zendikar had verlaten, aangetrokken door substantiëlere prooien elders in het multiversum. Ze hadden ongelijk. Kozilek, de meester van alternatieve werkelijkheden en onmogelijke geometrieën, kwam tevoorschijn uit de leegte met een geweld dat het hele vlak deed beven. Zijn loutere aanwezigheid vervormde de ruimte — rechte lijnen werden krom, afstanden hadden geen betekenis meer en de gedachten van stervelingen versplinterden in disharmonische echo's. De soldaten die hem als eersten zagen, verloren hun verstand, hun geest niet in staat te verwerken wat hun ogen waarnamen. De perfect zwarte kristallen die boven zijn kolossale gestalte zweefden, absorbeerden het licht zelf en creëerden gaten in de werkelijkheid die zelfs de ogen van planeswalkers niet konden verdragen. Zijn macht corrumpeerde loyaliteiten, verwarde gedachten en transformeerde emoties in wanhoop en paniek. Bondgenoten keerden zich tegen elkaar, plots overtuigd dat hun kameraden verklede vijanden waren.

De val ontworpen voor één enkele titaan wankelde onder het gewicht van twee. De hedrons knetterden van een energieoverbelasting en dreigden te exploderen. Nissa, die het netwerk handhaafde door pure wilskracht, voelde haar krachten haar verlaten. Alles wat de Wachters hadden opgebouwd — hun moeizaam gesmede allianties, hun zorgvuldig geplande strategie, hun zo zwaar bevochten hoop — leek op het punt in te storten.

Nissa en de Ziel van de Wereld

Nissa sloot haar ogen. Om haar heen tierde de chaos — de kreten van de stervenden, het onmogelijke gebrul van de titanen, het knetteren van de overbelaste hedrons. De wereld trilde onder het gewicht van twee entiteiten die nooit in de fysieke werkelijkheid hadden mogen bestaan. Maar de animistische elfe zocht iets voorbij het lawaai, voorbij de strijd. Ze zocht Zendikar zelf.

En Zendikar antwoordde. Het vlak had geleden, maar het was niet dood. Onder de lagen van vernietiging, onder de witgemaakte landen en de uitgedroogde zeeën, klopte het hart van Zendikar nog steeds. De leylijnen — die manaslagaders die de wereld doorkruisten — pulseerden van een halsstarrig leven, weigerend toe te geven aan de annihilatie. De Roil, dat fenomeen dat Zendikar zo gevaarlijk en zo uniek maakte, bleef het hart van de wereld doen kloppen. Nissa kanaliseerde die energie. Ze werd het kanaal tussen Zendikar en de hedrons, en versmolt haar bewustzijn met dat van het vlak. In deze toestand van totale communie was ze niet langer slechts een elfe die groene magie gebruikte — ze was Zendikar, en Zendikar was zij. Ze weefde de macht in draden van pure kracht en creëerde een tweede netwerk dat zich verstrengelde met dat van de hedrons. De twee titanen werden niet alleen gevangen in een val van oude steen, maar in de omhelzing zelf van de wereld die ze trachtten te verslinden. Zendikar hield hen vast, weigerend hen te laten gaan. Voor het eerst in hun bestaan waren Ulamog en Kozilek volledig, totaal, onmiskenbaar aanwezig in de fysieke werkelijkheid.

Het Vuur dat de Goden Verteert

Ulamog en Kozilek waren gevangen, maar gevangen betekende niet verslagen. Hun titaanse gestalten worstelden tegen hun banden, en elke seconde die voorbijging verzwakte het netwerk. De hedrons begonnen te barsten, Nissa's leylijnen wankelden onder de inspanning. Er moest nu gehandeld worden, of alles zou verloren zijn.

Chandra trad naar voren. Haar hele leven had ze angst gehad voor haar eigen vlammen — voor hun intensiteit, voor hun vernietigend potentieel. Op Kaladesh, tijdens de executie van haar vader, was haar gave ontwaakt in een uitbarsting van vuur die haar eigen ouders bijna had gedood naast de consulaire bewakers. Op Regatha had ze geleerd haar gave te beheersen in het Keral-klooster, maar een deel van haar had altijd haar vuur ingehouden, bang voor wat zou gebeuren als ze het echt zou loslaten. Nu niet meer.

Ze putte uit elk stukje mana dat Nissa had verzameld. Ze kanaliseerde de woede van Zendikar, de pijn van zijn miljoenen slachtoffers, de wanhopige vastberadenheid van de overlevenden. Ze nam alles wat de stervende wereld haar kon geven, en ze veranderde het in vuur. En ze liet alles los. Het vuur dat uit Chandra Nalaar opsprong was niet gewoon. Het was niet zomaar vuur — het was de woede van een wereld, gefocust door het hart van een onbegrensde pyromancer. De vlammen verzwolgen de twee titanen en verbrandden niet alleen hun fysieke vlees maar hun essentie zelf — dat deel van hen dat buiten Zendikar bestond, in de hogere dimensies waar ze altijd onaantastbaar waren geweest. Ulamog brulde — als een wezen zonder mond kan brullen. Het was een geluid dat het gehoor overstijgt, een trilling die de ziel zelf deed weerklinken. Kozilek versplinterde in onmogelijke geometrieën, elk fragment werd verteerd voordat het de grond raakte. Voor een moment van eeuwigheid was de hemel van Zendikar gevuld met vlammen zo helder dat ze de zon overschaduwden, en twee van de oudste verschrikkingen van het multiversum hielden op te bestaan.

En dan, de stilte.

De Prijs van de Overwinning

De titanen waren dood. Voor het eerst in de geschiedenis van het multiversum waren twee van de drie oer-Eldrazi vernietigd — niet gevangengezet zoals hun makers millennia eerder hadden gedaan, niet verbannen naar andere dimensies, maar werkelijk, definitief geannihileerd. Hun materiële manifestatie op Zendikar bestond niet meer, en als men Jace's theorie mocht geloven, had de verankering aan het vlak betekend dat deze vernietiging zich uitstrekte tot hun hele wezen.

Maar de overwinning had een vreselijke prijs. Duizenden Zendikari waren omgekomen in de laatste slag — opgeofferd om de titanen te lokken, verteerd door Chandra's vlammen, verpletterd onder de woedende titanen. Hele streken van het vlak waren woestijnen van wit stof geworden, voor altijd niet meer in staat het leven te ondersteunen. De mana die hen had bezield was verdwenen, opgezogen door de Eldrazi vóór hun vernietiging. En ergens in het Multiversum dwaalde Emrakul — de derde en meest verschrikkelijke van de titanen — nog steeds, bestemming onbekend. De Wachters hadden twee van de drie bedreigingen verslagen, maar de gevaarlijkste bleef vrij.

Sea Gate werd herbouwd. Onder leiding van Commandant Tazri en met hulp van de engel Linvala herrees de stad in minder dan een jaar uit haar witte as. De Vuurtoren werd herbouwd, zijn muren versterkt en de vluchtelingen uit de verwoeste streken vonden binnen zijn wallen een nieuw thuis. Het zou nooit meer hetzelfde Sea Gate zijn — te veel kennis was verloren, te veel levens opgeofferd — maar het was een levend Sea Gate, een bewijs dat Zendikar had overleefd.

De Dageraad van de Wachters

Voor de vier planeswalkers die hadden gezworen de wacht te houden, was de overwinning op Zendikar slechts een begin. Hun alliantie had bewezen wat velen onmogelijk achtten: dat zulke verschillende individuen als Gideon de beschermer, Jace de manipulator, Chandra de rebel en Nissa de teruggetrokkene hun verschillen opzij konden zetten om het onmogelijke te volbrengen. Ze hadden twee titanen van de leegte verslagen. Ze hadden het verraad van Ob Nixilis overleefd. Ze hadden bewezen dat eendracht macht maakt, zelfs tegenover de meest angstaanjagende bedreigingen van het multiversum. En ze hadden iets gecreëerd dat niet meer had bestaan sinds het tijdperk van de Oude Walkers: een organisatie van planeswalkers gewijd aan de bescherming van het multiversum. Maar andere gevaren wachtten hen op. Emrakul was er nog steeds, ergens, en zijn motieven bleven even onbegrijpelijk als zijn gestalte. Nicol Bolas, de oude draak wiens machinaties zich uitstrekten over tijdperken en vlakken, weefde zijn plannen in de schaduw en manipuleerde gebeurtenissen die de Wachters nog niet konden waarnemen. Nieuwe werelden riepen om hulp, nieuwe bedreigingen kwamen tevoorschijn. De Wachters zouden elke oproep beantwoorden. Dat was hun eed, hun bestaansreden, de belofte die ze hadden gedaan in het stof van Sea Gate. Vier planeswalkers — binnenkort meer, naarmate anderen zich bij hun zaak zouden voegen — stonden tussen het multiversum en de annihilatie. De oorlog om Zendikar was voorbij. Maar de oorlog om het multiversum was nog maar net begonnen.

---

Volgende aflevering: "Schaduwen over Innistrad" — Het mysterie van Emrakul: Waar is de derde titaan naartoe? De Wachters volgen een spoor naar het gotische vlak Innistrad, waar vreemde mutaties de inwoners beginnen aan te tasten. De waanzin verspreidt zich, engelen worden corrupt, en een kosmische verschrikking openbaart zich in het hart van de zilveren maan zelf. Ontdek hoe de bewakers van het multiversum het opnamen tegen een dreiging die ze niet konden begrijpen — en de vreselijke prijs die Innistrad voor hun overwinning betaalde.